Dlaczego zajmuję się neuroprzestrzenią?

W dużej mierze dlatego, że sama żyję z miastenią i OCD.

Te dwa doświadczenia nauczyły mnie czegoś bardzo ważnego:
że ciało i układ nerwowy reagują na świat inaczej, niż „widać z zewnątrz”.

Dla wielu osób przestrzeń jest tłem.

Dla mnie — i dla tysięcy osób, które spotykam w pracy — przestrzeń często decyduje o tym,
czy dany dzień będzie możliwy do udźwignięcia, czy nie.

Dzięki chorobie i neuroróżnorodności mam uważność, która pewnie nie pojawiłaby się w żadnym kursie czy szkole:
• wrażliwość na detale,
• na bodźce,
• na obecność i nieobecność regulacji,
• na to, jak mikroelementy środowiska wpływają na funkcjonowanie.

To moje doświadczenie nie jest „całą mną”, ale jest częścią, która sprawiła,
że chcę tworzyć przestrzenie, w których każdy może oddychać pełniej — niezależnie od tego, jak pracuje jego układ nerwowy.

I właśnie dlatego powstał SunnyNeuron.

Żeby pokazywać, że da się tworzyć środowiska bardziej życzliwe neurologicznie:
w szkole, w pracy, w domu.
Krok po kroku.

Jeśli czujesz, że ten temat jest Ci bliski albo może pomóc komuś w Twoim otoczeniu — zostań z nami.